ویکی پدیا : ریواس یا به فارسی افغانستان چوکری یا رواش گیاهی است از تیره هفتبندان (Polygonaceae) بومی آسیا (به احتمال سیبری یا هیمالیا) که از سده شانزدهم در اروپا کشت میشد. نوشتهها حاکی از آن است که پیش از میلاد مسیح در چین به عنوان دارو مصرف میشد ریواس در صنعت رنگ سازی باعث تولید رنگ ریواسی میشود .ساقه ترش مزه و مفید ریواس خواصی جدا از برگ آن دارد و از آن در تهیه غذاهای گوناگون استفاده میشود. اگر چه میتوان این ساقه را خام خواری کرد اما بهتر است برگهای ان خورده نشود . برای مطالعه بیشتر در مورد این موضوع ایــــنــــجـــا را کلیک کنید .
کندو : در مورد خواص درمانی گیاه ریواس میتوان گفت که ریواس دارای ویتامینهای A و C فراوان و املاح معدنی زیاد نظیر پتاسیم، کلسیم است. از طرفی، ریواس دارای فیبر فراوان و در مقابل کمترین میزان چربی است؛ بنابراین از ارزش غذایی زیادی برخوردار است. ریواس برای تقویت معده و کبد و بیماران تب دار و بی اشتها مفید بوده، یرقان، حصبه، وسواس، صفرا و دل به هم خوردگی را رفع میکند و کرم کُش است و حالات سستی بدن را دفع میکند. بهترین شیوه مصرف ریواس، گرفتن آب ریواس است. آب ریواس هم بصورت جدا و هم بصورت مخلوط با آب هویج، کرفس، خیار و سیب استفاده مینمایند. ریواس ملین و اشتها آور است و برای افزایش اشتها و یبوست مفید است. ریواس، مقوی قلب و اعصاب بوده و برای درمان بواسیر مفید است. ریواس به عنوان فعال کنندهی عملکرد دستگاه گوارش و محرک ترشح کبد شناخته شده است. نخستین کار کرد آن در دهان این است که با تحریک پرزهای چشایی به واسطه مزههای ترش، شیرین و تلخ، موجبات خوشبویی دهان را فراهم مینماید. علاوه بر این به تنظیم چربی در روده و کبد کمک میکند.