ویکی پدیا : دَمنوش نوعی
نوشیدنی است که در آن جزئی از گل، برگ، ساقه، ریشه، دانه، پوستِ میوه یا اجزای دیگر گیاهان دارویی که قابل حل در آب است، به صورت خشک یا تازه مورد استفاده قرار میگیرد. دم کردن یا گرفتن عصاره به وسیلهٔ آب متداولترین و قدیمیترین روش به کار بردن داروهای گیاهی است. روش تهیه به این صورت است که ابتدا روی گیاه که به طرز صحیحی خرد شده آب جوش میریزند، سپس آن را به مدت ۵–۳ دقیقه در یک ظرف در بستهٔ شیشهای یا چینی میگذارند و گاهی آن را هم میزنند و سپس مایع را از کاغذ صافی یا الک با شبکهٔ ریز عبور میدهند. در ایران در سالهای اخیر
دمنوشهای گیاهی و میوهای مورد استقبال و مصرف برخی خانوارها قرار گرفتهاست. این استقبال دلایل مختلفی دارد. برخی برای نفع درمانی از این
دمنوشها استفاده میکنند. تعدادی برای تنوع بخشیدن به
نوشیدنی روزانه، آن را مصرف میکنند و بعضی هم به خاطر اینکه
دمنوش را یک نوشیدنی شیک میدانند، برای پذیرایی از آن استفاده میکنند. تاریخچهٔ
دمنوش را نمیتوان از تاریخچهٔ گیاهان دارویی جدا کرد. اگرچه گیاهان دارویی منشأ طبیعی دارند و در مقایسه با داروهای شیمیایی عوارض کمتری ایجاد میکنند، اما مصرف بیرویه یا غیرعلمی برخی از این گیاهان میتواند موجب عوارض ناخواسته و حتی مسمومیتهای شدید گردد؛ بنابراین مصرف
دمنوشها نیز همانند داروهای شیمیایی باید با آگاهی و پس از اطلاع از سازوکار عمل آنها باشد. برای نمونه مصرف
گل گاوزبان ایرانی بهتنهایی در افرادی که فشار خون بالا دارند، میتواند بهشدت مخاطرهانگیز باشد. مادران باردار یا شیرده تنها پس از مشاوره با پزشک، مجاز به مصرف
دمنوش ها هستند. در
دمنوشهای ترکیبی معمولاً چند گیاه جهت یک رسیدن یک منظور و هدف با هم ترکیب میشوند، برای مثال گروهی از
دمنوشهای ترکیبی انرژیزا هستند و بعضی دیگر کمکنندهٔ فشارخون و گروهی دیگر آرامبخش هستند که برخلاف انرژیزاها که ضربان قلب و انرژی را افزایش میدهند، به آرامش و تنشزدایی از بدن کمک میکنند.
برای مطالعه بیشتر در مورد این موضوع ایــــنــــجـــا را کلیک کنید .
ویکی پدیا : مُلَیّن ماده یا دارویی که برای رفع
یبوست مصرف میکنند. این مواد میتوانند طبیعی باشند، مانند روغن کرچک و زیتون، یا صناعی، مانند بیزاکودیل.
ملین های متنوعی وجود دارند که در سرعتِ شروعِ اثر، محل اثر (راستروده، رودهٔ بزرگ و رودهٔ کوچک)، اَشکال دارویی، فواصل مصرف، طعم و عوارض جانبی متفاوتند؛ بنابراین، برحسب نوع مشکل، میتوان مناسبترین آنها را انتخاب کرد. البته کلیهٔ فراوردههای
ملیّن در مقادیر بالاتر، بهصورت مسهل عمل میکنند.
ملیّن: هر چیزی که نرم کند (ناظمالاطباء)؛ نرمکننده (اصطلاح پزشکی)؛ لینتدهنده و سستکننده و اسهال آورنده و هرآنچه شکم را نرم کند (ناظمالاطباء). طبیبان جز داروی تیزرا (چون سقمونیا و شحم حنظل و خربق سیاه و تربد و مانند آن)
مسهل نگویند ازبهر آنکه داروهای قابض و لزج و شیرین و شور استفراغ اندک کند و جز از معده و امحاء و آنچه بدین نزدیک است استفراغ نکند. [و داروهای استفراغکننده را که تیز نباشد]
ملین گویند. (ذخیرهٔ خوارزمشاهی). دوایی که به قوّت حرارتِ معتدله و رطوبتِ خود اخراج نماید آنچه در معده و امعاء است؛ مانند مغز فلوس و تمر هندی و شیرخشت، شکر تیغال، گزانگبین، گز علفی، ترنجبین و شکر سرخ. (فهرست مخزنالادویه). اعم از منضج و مزلق و مُخرِج ما فی المعده و امعاء است. (تحفهٔ حکیم مؤمن). مسهلی سبک، لینتبخش که شکم برانَد اندکی چون مسهل. دارو که معده را بهکار دارد نه به بسیار مسهل.
برای مطالعه بیشتر در مورد این موضوع ایــــنــــجـــا را کلیک کنید .