ویکی پدیا :
تُرشی یکی از چاشنیها و مزه دمدهندهها به خوراک ها به ویژه در آشپزی خاورمیانهای است.ترشی گذاشتن یکی از فرایندهای نگهداری طولانی مدت از خودنی هاست که ماده خوراکی مورد نظر را درون محلول آب نمک و یا سرکه که پ هاش پایین داشته و حالت اسیدی دارد قرار می دهند. با استفاده از این فرایند، می توان مواد خوردنی فاسد شدنی را تا چند ماه سالم نگه داشت. اگر ماده خوراکی خود دارای آب کافی باشد، تنها افزودن نمک برای ساختن ترشی بس است. در برخی کشورها مانند کره، به انواع سبزیجات نمک می افزایند و این نمک، آب اضافی موجود در سبزیجات را خارج می کند. سپس سبزیجاتی که آب اضافی شان گرفته شده را می گذارند تا به شیوه ی طبیعی ورآورده شود و محلول سرکه مانندی حاصل شود. بر خلاف فرایند کنسرو کردن، در ترشی گذاشتن نیازی به استریل نمودن کامل ماده خوراکی نمیباشد. در نمکسودکردن نمک یا محلول نمکی با فشار_اسمزی باعث خارج شدن آب موجود در میکروبها شده و میکروبها را میکُشد و یا در ترشیها پ هاش ترشی که اسیدی است سبب میشود که هیچ باکتری یا قارچی نتواند در چنین محیطی نمو کند. فرایند ترشی گذاشتن برای نگهداری از مواد خوراکی و استفاده آنها در بیرون از فصل برداشتشان بوجود آمد. از مواد خوراکی
ترشی شده در مسافرتهای طولانی، به ویژه مسافرتهای دریایی استفاده می شد. پیش از اختراع موتور بخار، گوشت گاو و خوک نمک سود شده، غذای ملوانان محسوب می شد. البته امروزه افراد، نه تنها به دلیل نگهداری از مواد خوراکی، بلکه به دلیل لذت بردن از مزه انواع ترشی، اقدام به ترشی گذاشتن می کنند. اگر چه امروزه واژه ترشی تنها به انواع سبزیجات و صیفی جات ترشی شده گفته می شود، در گذشته از انواع خوراک ها ترشی تهیه می کردند(مخصوصاً مردم آسیایی). برای حفاظت دراز مدت از انواع میوه، میوه را درون محلول غلیظ آب و شکر قرار می دهند و انواع ادویه جات از جمله دارچین هم به آن اضافه می کنند.
ویکی پدیا :
انبه (نام علمی:Mangifera) میوهای گرمسیری و گیاه آن از سردههای تیرهٔ پستهایان است. خاستگاه انبه شبه جزیرهٔ هند، پاکستان، بنگلادش و آسیای جنوبشرقی است. این درخت امروزه در بسیاری از کشورهای گرمسیری پرورش داده شده و در سراسر دنیا صادر میشود.
میوهٔ انبه علاوه بر مصرف خوراکی، آشپزی و
آبمیوهگیری، به عنوان طعمدهنده، رنگدهنده و عطر کاربرد دارد. برگهای درخت
انبه نیز مورد استفادههای زینتی قرار میگیرد. انبه در سراسر جهان مورد استفادهٔ خوراکی قرار میگیرد. برای مصرف میوه پوست آن جدا میگردد، چرا که حاوی موادی تحریککننده برای معده است. انبه در انواع سالادها،
نوشیدنیها،
آب میوهها،
شربتها و
بستنیها استفاده میشود. از آن برای درست کردن
مربا، انواع
شیرینی، تارت،
کیک و پورهٔ میوه نیز استفاده میشود. در برخی از کشورها از انبه برای پخت غذاهای اصلی نیز استفاده میشود. در جزایر موریس و رئونیون از
انبه سسی تهیه میگردد که در کنار غذاهای گوشتی مصرف میشود. در بسیاری از غذاهای محلی و چاشنیهای هندی از
انبهٔ رسیده استفاده میشود. در مکزیک نیز از
انبه برای تهیهٔ بعضی از انواع
سس چیلی استفاده میگردد.
انبه میوهای سرشار از فیبر، ویتامین ث، ویتامین آ و آنتیاکسیدان است. این
میوه موجب تقویت دستگاه گوارش و کلیه نیز میشود، و به علت آهن فراوانی که دارد از آنمی جلوگیری میکند.